Türk tiyatrosunun ustalarından Nejat Uygur’un sahneye taşıdığı, “Nejat Uygur” tarafından uyarlanarak tiyatro oyunu olarak sergilendikten sonra sinemaya aktarılan oyun, “Süheyl & Behzat Uygur Tiyatrosu” tarafından günümüz yorumuyla “Süt Kardeşler” adıyla sahnelenmeye devam ediyor. 16 Kasım 2025 pazar günü Leyla Gencer Opera ve Sanat Merkezi’nde nihayet izleyebildim.
Hüseyin Rahmi Gürpınar’ın kaleme aldığı, Nejat Uygur’un sahneye uyarladığı, Süheyl & Behzat Uygur kardeşlerin yönettiği oyunun oyuncu kadrosunda Behzat Uygur, Süheyl Uygur, Nejat Uygur (torun), Nurten İnan, Zeynep Yaylıcıoğlu, Ekin Gezer, Ömer Yılmaz ve Sefa Alper Öztürk yer alıyor.
Oyun Hakkında; Bahriyeli iki askerin bilerek izin kağıtlarını değiştirmesi sonucu ortaya çıkan karışıklık, Bahriyeli Komutan Gazanfer sayesinde sonuca kavuşturuluyor. Geleneksel Türk Tiyatrosundan örnekler sunan oyun; sahne, dekor ve kostümleriyle kendisini izleyenleri 1950li yıllara götürüyor. Süt Kardeşler oyunun müzikleri Ercan Saatçi tarafından yapıldı.
Yorumlamaya başlamadan önce; “Süheyl & Behzat Uygur Tiyatrosu” 35 yılı geride bırakmış. 35. yılını en içten dileklerimle kutluyorum. Sanatsal Faaliyetler olarak sayfamda daha yeni yorum yazılarını bugün itibarıyla yazıyor olsam da daha önce Süheyl & Behzat Uygur kardeşlerin ‘Tuhaf İkili’, “Hasta Etme Adamı”, “Marko Paşa Müzikali” tiyatro oyunlarını da izlemişliğim var. “Süt Kardeşler” için de niyetlendim ama pazar akşamı izlemek kısmetmiş.
Hazırsanız yorumlamaya başlıyorum; Şu anda dünya o kadar çekilmez bir halde ki ve bizler de o kadar büyük bir şekilde dünyanın ve özellikle Türkiye’nin durumu malumunuz. Hal böyle olunca bizi ne iyileştirecek ? elbette sanat. Pazar akşamı yine ruhsal anlamda iyileştiğimiz, 120 dakika boyunca dünyanın tüm dertlerinden uzaklaştığımız bir tiyatro oyunu izledik. “Fars” sevdamı bilen bilir. “Süt Kardeşler” Metni yarı “Fars” yani birinci yarı bittiğinde ikinci yarı ortalık daha çok karışacak diye bekliyorsunuz. Ancak metin daha çok “Yanlış anlamalar komedisi” yerine daha çok Geleneksel Türk Tiyatrosuna selam çakan muhteşem bir anlatım. Bazı oyunlar vardır; perde açıldığı anda salondaki hava değişir, seyirci sadece izleyen değil, sahnenin akrabası hâline gelir. Süt Kardeşler tam da bu duyguyu yaratıyor. Sanki yıllardır haber alamadığımız bir aile sofrasına çağrılmışız da herkes bizi çok özlemiş gibi. Bu yapımda karakterler hayatının içinden ancak komedi unsurları ön plana alındığından bir o kadar “Absürt” karakterler. Özetle absürt olanla insani olan arasındaki çizgi öyle zekice çekilmiş ki, seyirci bu sınırın nerede başladığını ısrarla anlamaya çalışırken bir anda kendini alkışlarken buluyor. Temponun yükseldiği bazı sahnelerde komedi, fiziksel bir varlık gibi sahnenin içinde dolaşıyor.
Rejiden bahsedelim; Süheyl & Behzat Uygur kardeşlerin rejisi, geçmişe (Bahri Beyat, Nejat Uygur) saygı duruşunda bulunurken bugünün mizah anlayışına göz kırpmayı da ihmal etmiyor. Oyuncuların kostümleri, sahneyi süsleyen muhteşem bir dekor, detaylı düşünülmüş izlerken büyük keyif aldığımız özenle hazırlanmış olan müzikler ve danslar. Güncel mizahi dokunuşlar. Daha ne olsun?
Geçelim oyunculuklara; Bana göre oyunda yer alan tüm oyuncular ekip çalışmasını ve aralarındaki paslaşmayı gayet kontrollü yaptıklarından dolayı büyük bir alkışı fazlasıyla hak ediyor. Bana pazar daha net biçimde geçen bir durumu paylaşmak istiyorum, sahnedeki oyuncuların tümünün, biz seyirciler ile tiyatro oyunu arasındaki engelleri kaldırarak, bizleri eğlendirirken kendilerinin de eğlendiğini ve enerjilerini olabildiğine yüksek tutarak, biz seyircilerini kendi taraflarına çekmeyi başardıklarını gönül rahatlığıyla söyleyebilirim. Ancak daha önceki oyunlarda gördüğüm gibi pazar akşamı da Rahmetli Nejat Uygur’dan aldıkları bayrağı gururla taşıyan, sorumluluklarının farkında, iki kardeşi yine yeniden sahnede dimdik ayakta hala aynı enerjileri ile gördüm. Nejat Uygur (torun), “Boynuz kulağı geçer” deyiminin tam karşılığı, kusursuz, muhteşem. Nurten İnan, enerjisi ve sahne hakimiyeti ile oyunun dinamosuydu, rolüne kattığı incelikli yorum, oyunun ritmini üst seviyeye taşıdı. Ekin Gezer, sahneye her girişinde atmosferin tonunu değiştirmeyi başaran güçlü bir performans sergiledi. Zeynep Yaylıcıoğlu, role kattığı özgün yorum sahnede görülmeye değer nitelikte. Ömer Yılmaz, minimal ama vurucu bir oyunculuk örneği bu oyunun bana göre gizli silahı. Ve Sefa Alper Öztürk, “Sezar’ın hakkı Sezar’a” karakteri metnin ötesine taşıyan detaycı oyunculuk yaklaşımı ile takdire şayan. Özetle, her bir oyuncu, kendi karakterini derinleştirerek oyunun bütünsel gücüne önemli katkı sundu. Ve tabii ki sahne arkasındaki emekçiler de büyük bir alkışı hak ediyor.
Komedisi, yüksek temposu, müzikler ve dansları ile “Süt Kardeşler” tiyatro oyununu ajandanıza not almanızı, ilk fırsatta gidip izlemenizi tavsiye ederek yorumumu burada sonlandırıyorum.
Genel Yayın Yönetmeni : Murat Karakaş
